Alex's Psych Ward

tonight i stare at the dark gray sky
wondering and kept on aking why
thinkin of the days when
i thought you were mine
but i guess it was nothing,
it was all a lie...
we had the perfect story
or should i say, maybe
a perfect dimension without any inhibitions
we built our own world
from plain songs and plain words
running from the life
that we both never learned...
and now that my world
has been shattered with pain
the love that i have will always be a stain
though no words have been uttered
and your silence remained
it left blackhole in my heart and in my brain

Malapit na ang aking pagbabalik! Abangan!

Wala lang! i just feel like posting this one!

Your face lights up the sky on the highway.
Someday, you'll share your world with me someday.
You mesmerize me with diamond eyes;
I try to fool myself to think I'll be alright.
But I am losing all control -
My mind, my heart, my body and my soul

Never in my life have I been more sure,
So come on up to me and close the door.
Nobody's made me feel this way before;
You're everything I wanted and more.

To speak or not to; where to begin.
The way dilemmas I'm finding myself in.
For all I know you only see me as a friend.
I try to tell myself wake up fool; this fairy tale's got to end.

"Never in my life have I been more sure,
So come on up to me and close the door.
Nobody's made me feel this way before;
You're everything I wanted (more)."

You're everything I wanted

Paumanhin kung ngayon ko lang nai-post ang kasunod nito. Nakatulog ako ng maaga. Sa mga ngayon pa lang makakabasa nito, basahin nyo muna yung part one. Oo. Pre-requisite yun.

[At nagpatuloy ang aking kabaliwan]

12:13 PM – Naghahanap kami ng isa pang payong para lumusob sa gitna ng nagmumurang panahon. Naisip namin na masama ang threesome (Hindi yung pang-porno!). One has to sacrifice or else pare-pareho kaming mababasa >naisip nung isa kong kaibigan na “former” batch mate ko din.


12:17 – Deus ex! May dumaan na taga-college namin! Tinawag siya ng isa kong kaibigan at “former” batch mate (hindi yung nagdradrama). Nakisabay siya dun! Huminto ang balak na pagsasakrepisyo nung isa kong kaibigan at “former” batch mate.

12:22 – Dumating na kami sa building namin. Basa ang bag. Basa ang kalahati ng katawan. Basa ang sapatos.

12:24 – Pumasok na ako sa building na nasa loob ng building. Kwento.

12:45 - Kwento pa din.

12:50 – Nagtatawanan na yung iba. Kwento ulit.

1:00 – Nagpasya na akong umalis at magtungo sa guidance office. Nakita ko ang crush ko sakto sa paglabas ko. (Ko! Ko! Ko! Walang aagaw!). Ako’y nahiya sa aking kahabag-habag na kalagayan. Gulo ang buhok. Gulo ang uniporme. Gulo-gulo ang buhay. T.O. moment ika nga ng isa kong kaibigan.

10 seconds after – nagtatakbo akong parang timang!

1:01 – Dumating sa guidance office para maki-usap. Humahangos. Gulo ang buhok. Gulo ang uniporme. Gulo-gulo ang buhay

2:07 – Bumalik ako sa building na nasa loob ng building. Nakita ang ilang group mates. Sinet-up ang mga gagamitin sa aming panel-discussion. TV. Tsek. Mikropono. Tsek. Host. Tsek. Panelist. Tsek.

2:15 – May nangungulit na ibang elemento sa inyong lingkod. Makaraan ang ilang segundo ay tinantanan ako sa kadahilanang hindi ko pinapansin ang nasabing aliping sagigilid. Ang alipin ay alipin. Bwahahaha…

3:50 – napatos ang kadaldalan ng panelist. Host. Propesor. Kaklase… O sige sige pati din pala ako!

4:03 - Napagpasyahan ko nang umuwi. May Nakisabay sa akin… Lumabas sa building na nasa loob ng building. Naglakad patungong parking area. Sumakay.

4:15 – Quezon Avenue. Bumuhos na naman ang ulan. Tinawanan ko. Hindi mo na ako mababasa ngayon ang sabi ko sa sarili ko.

4:41 – Bumaba ang kasama ko sa palasyo ni Henry Sy.

4:47 – Natanggal ang namumutawing ngiti sa mga labi ko. Wala akong payong. Nagtatakbo ako patungo sa gate namin para makapasok ang sasakayan. Nabasa ako. Pumasok sa bahay ng gulo ang buhok. Gulo ang uniporme. Gulo-gulo ang buhay.

The End

Hindi maiiwasan sa buhay ng isang tao ang pagdating ng napakatinding unos. Minsan kahit hagkan ka ni haring araw sa kanyang pagbabalik ay tila may kaakibat itong kamalasan. Oo. Hindi na ako magpapaligoy-ligoy pa. Minalas ako kahapon! Masaya ka na?

Simula pa lang nang binuksan ko ang aking mga mata ay hindi ko na maipinta ang hitsura ko (Alam ko. Pangungunahan na kita. Lagi akong ganun). “Man! I woke up at the wrong side of the bed!” ang tanging nasambit ko. At nagsimula na ang isa sa pinakamahabang araw ng buhay ko. Pang - 24 ika nga.

Nagsimula ang di kaaya-ayang pangyayari nung binuksan ko ang aking kompyuter. Habang tinitipa ko ang tiklado nito ay bigla ko na lang naalala na sira pala ang printer ko! “Anak ng….! Deadline na nito! I’m dead…” Alas-otso na ng umaga. Tapos na ang Breakfast (yung programa). Tapos na ang gingawa ko. Tapos na ang kalbaryo ko. Yun ang akala ko.

Fast forward. >>

8:45 – Ginalugad ko ang aming barangay para makahanap ng isang bukas na internet café.

9:01 – Eureka! May nakita ako! “Boss, pa-print!”

9:10 - Napamura ako sa printing (hindi yung naka-discount.) P130 po para sa labin-tatlong pahina. Ngayon ko tuloy napagisip-isip na malas nga ang TRESE.. Sampung piso bawat pahina. Black and white. Ang Tindi! Luffeeeet!!! Hanggang ngayon ay napapamura pa rin ako.

10:08 – May bumati sa akin: “Mahangin ba sa labas?” Ngumiti ako. Biglaang dumugo ang ilong nung nagsabi.

10:30 – Nakipagkita sa group mates. Nag-meeting. Nagkasundo sa isang idolohiya.

10:45 – Kumain sa McDonald’s™, Isang breakfast meal: 1 Egg McMuffin™, 1 reg. Coke™, 1 Large Fries. At tumataginting na P75.00!

10:47 – Eto na yun! Bumuhos ang ulan! Napalakas na ulan! Nakipagdaldalan na lang ako.

11:05 – Tumila ang ulan. Pumasok sa UST Hospital. Diretso sa Medicine Bldg. Pumunta ng Guidance Office pero sarado. Naghanap ng matatambayan. Ikot. Ikot. Ikot. Nagkita ng mga “former” batch mates at kaibigan. Ngumiti ako. Nagyayang kumain ang mga kaibigan sa KFC. NA NAMAN!

11:11 – Uy nagwish! Hehehe… Nagorder ang mga kaibigan. Hindi ako. Kumain sila. Hindi ako. Nasarapan sila sa manok. Hindi ako. Nagpa-refill ng gravy. Hindi ako. Regular students sila. Hindi ako!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

11:35 – Umulan na naman.

12:06 – Humina ang ulan at nagpasyang sumama sa dalawang kaibigan. Naglakad sa kahabaan ng Dapitan. Nakipagpatintero sa mga sasakayan at mga taong dumadaan.

12:09 – Dumating sa KODAK. Dumating na naman ang malakas na ulan. Labis akong nangamba at nabagabag sa mga mangyayari. Gugunawin na ba ang mundo?

February 24, 2004. 5:56 - Gutom na ako. To be continued muna…